Era viernes y no había pretexto para no gozar de una buena tomada y bailada en el Rinconcito del Son, el lugar de moda por esos días. Habíamos quedado de vernos desde las 5 y poco a poco fuimos llegando todos, compañeros de la oficina y otras sucursales.
El ambiente estaba candente, parejas dando sus mejores pasos, humo que parecía neblina, choque de vasos cargados de ron, risotadas que obligaban a ir al baño, músicos sacando juventud de su pasado, meseras haciendo malabares con las charolas y con las cuentas de los que ya se iban, y yo con mis cuates, pasándola de rechupete, contándonos las mismas historias de siempre, uno que otro nuevo chiste y los chismes de quien andaba con quien.
Después de religiosamente acabar con la botana, dos pomos de ron y un montón de aguas y refrescos que hacen más abultada la cuenta. Luego de bailar con propias y extrañas, al ritmo de sones ribeteados de salsa y uno que otro danzón. Después de llorar de tanta risa por las tonterías contadas a gritos por los amigos, esos que nacen con la chispa de platicar con los ojos, las manos y la cara. Luego de darme cuenta de lo divertido que estaba, pues eran las 8 y parecía que apenas había iniciado la fiesta, mis amigos se empezaron a retirar extrañanamente temprano, como presintiendo lo que pasaría.
¿Cómo que ya te vas? le preguntaba a cada uno que amenazaba desfilar. Apenas estamos empezando. Vamos a seguirla donde siempre, les decía tratando de venderles más diversión a partir de pasadas experiencias. Y nada, por más que gritaba no los convencía.
Una vez que la cuenta quedó saldada incluyendo propina generosa para nuestra mesera, me quedé solo en la mesa. Y sucedió que, de esas veces en que te sobra tiempo para disfrutar pero te falta dinero, no veía a ningún conocido para seguirla, nadie con quien sacarle provecho a la juventud de la noche, pero sin gastar, porque los bolsillos y la cartera se habían quedado sólo con papeles inútiles, de esos que guardamos sin razón alguna.
¡Hey mesero, regálame un cigarrito! Haciendo tiempo para que alguien apareciera por la puerta y me salvara del hastío y nada... Otro cigarrillo de una desconocida y sin éxito.
Media hora después, hice lo impensable. Le llamé a mi esposa para que pasara por mí, porque ni para el taxi. Recuerdo que le dije la esquina donde la esperaría. Un poco retirada de la escena donde recién cometimos el crimen a la decencia y las "buenas costumbres"; pero también para evitar el rastreo con los GPS que solamente las esposas manejan a la perfección.
Dolido y con ganas de revancha, decidí esperarla dentro de un establecimiento menos respetable que el original y donde la cerveza era la bebida más cara. Entré con la seguridad y aplomo que da el alcohol. Rápidamente revisé el lugar buscando un amigote para que se mochara con un par de cervecitas, mientras llegaba mi esposa.
Y ahí estaba, como obra de la casualidad: Una señora sola, volteando para todas partes, como buscando pelea. Tenía buen lejos pero un terrible cercano. Era tan fea, que ni el alcohol me permitía verla guapetona. Vestida como andaba, no atinaba a ver que estaba más horrible: Su cara, su cuerpo o su vestimenta.
Pero me recompuse y se me hizo interesante, pues traía dinero como para invitarle a un galán como yo, a cambio de unos buenos chistes y una que otra bailada. Con mi mejor sonrisa, la grasa de la panza hacia arriba para hacer más grandes mis pectorales y tratando de caminar derechito, llegué a ella con el clásico:
¡Hola, te puedo acompañar corazón!
Me miró, me hizo señas para que me sentara y robándole uno de sus cigarros, empezó mi ronda de negociaciones para lograr una helada y exquisita cerveza.
- Entonces que, invítame una cervecita ¿no?
- (Silencio de parte de ella, como ignorando el comentario)
- Ándale que tanto es una...
- (Mirada de cierto enojo, como respuesta)
- Nomás una. Casi la convenzo, por la mirada que me echó, pensé.
- Una ¿si?
Sonrió y en ese momento pude ver todo su interior, pues estaba chimuela. Era tan grande la ventana que dejaban sus dientes inexistentes, que me quedé perplejo por tan grotesco espectáculo y más cuando me dijo:
- Ja! Yo estoy pa que me inviten, no para andar invitando.
Fue tan grande mi carcajada que acallé el sonido de la rockola. Casi me caigo de la silla al echarme para atrás. Me seguía carcajeando tanto que no sabía si orinarme o llorar. Golpeaba al piso y a la mesa al mismo tiempo y me dolía la panza de tanto reír. La volteaba a ver y ella seguía con su misma orgullosa y aireada sonrisa, por lo cual me seguía carcajeando.
Para ese momento, todos volteaban a vernos para festejar el chiste. Seguramente se preguntaban de cual estaba tomando o fumando. Y sin embargo, era tanto mi afán que insistí provocativamente:
- ¡Coño te conviene, te va ir bien!
Ella se me quedó viendo de arriba a abajo, como preguntándose
- ¿Será?
Yo insistía, diciendo:
- Créeme lo que te digo, te conviene…
Cuando justamente en ese momento veo aparecer a mi esposa por la ventana del local, quien desesperada, me buscaba desde la camioneta y por fin me encontraba gracias a mis risotadas.
Con lo cual me dí el lujo de decirle a mi frustrada conquista:
¡Sabes qué, ya te llevó la chingada, ya llegó mi esposa!
Cuando subí a la camioneta, como todavía me seguía burlando de mi suerte, no tuve más remedio que contárselo a los presentes, quienes desde ese entonces, cada que pueden, me recuerdan mi encuentro con la chimuela.
martes, 27 de enero de 2009
jueves, 22 de enero de 2009
Para vestir santos ( En LENGUAJE BREVE )
Pra vstir zantoz.
Ec día eia c levantó + temprano k d kostumbre. Tnía la nkomienda d hacr los vstidos d 7 niños dioses xk la levantada era dos díaz dspués. No era para vendr, era k todos n zu familia kerían tnr su propio festjo.
Tmb para akabarla d amolar, ec día su treintañero hrmano mnor tomaba pocsión, x la noche, d un importante krgo n una oficina dl municipio. Dsps d apurarc al khcr d la ksa y komer, iegó a dond su hrmano mnor, ¿? zi l pdía aydr l crmonia iba a cr d grn gla i kería k luciera spektakular.
Kual va siendo su zorpresa al zaber k su "hermanito" no tenía preparado l trag k usaría. El problema era k la talla 52 ia no l kedaba y necsitaba un zinkuenta i ocho pra kber. Pro pra darl zabor al kaldo, l zuzodicho, l pidió k ants d comprarl l trag pasara a dos bankoz distintoz a hcr dos pagos urgnts, eran las 3:20 i ambos crraban a las 4 p.m. d un día 15.
Kon ayuda d zu hijo, sta pobre mugr korrió y alknzó a hcr los pagos ÷ un gntío aburrido i kon hambre x las largas filas hchas. i todavía no mpzaba l trabajo d vstir a sus niños, pro luego d concguir l trag, m arranko, c dijo a zi misma.
iegó a la tienda + grand dl cntro i komo ia había pasado la épok navideña, ls tallas xtras las habían rgrsado al probdor, dspus d todo ezas tallas c vndn zobre pdido. Inició junto kon su hijo un pregrinar x todas i kda una d laz tiendas spcializadas, primro n l cntro i luego n laz plazas komercials, zin éxito.
¡no pued cr! le dcia asu hjo ke andaba con l
buskba, no enkontraba y c dcspraba,eran ia ls 7:30 y nd. finlmnt, l avisarn d 1 k si tnia esa taia. cmo pdo y lueg d 15 min, iego al ngcio pra nkontrarc 1 srprsa +. cmo n avisrn k lo krian, n lo tnian lsto, abia k plnchrlo y ad+ cstaria $700 la rnta. ant sto, n l kdo + rmdio k apoyr a ls muchchs dl ngcio a plnchr rapidmnt
¡pnle el trbo! l djo a su hjo, chofr intrpdo d un krrito novntro
cmo iego 10 pra ls 8, l hrmanto, ia stab dsanimado, y aunke no keria, era su obligcion ir, era l invtado princpal. rapidamnt lo oblgarn ntr tdas a cambiarc y ia vstido, bjo d su rkmra aciend grnds rui2 al kminar, rtumbab la sklera. tdas al vr vstido al nño, dijron:
!uy q wapo! q galan!
a lo kual, l rspondio enjado:
!q gchos sn! m trajrn uns zpatz insdstrials kon kskiio y d un num ms grand.
a lo cual ls sbrinos, xkulpandoc djrn:
nosotrs t avisams q no abia bostinians y ns dijst q no imprtab, noms q fuern d cntas yd tu taia tio,ps solamnt ess.
adms cuand iegamos pedimos uns, cmo no ns acordbms,uns monstrnians y d ess ns djrn.
c qdo pnsando, cmo qriendo acptar k la abia rgad, cuand tds al tiempo, ksi l gritarn:
pro ia, ia vt xq sn las 8:10.
a lo kual slio corrndo, mostrndo q ievab x cnto uno d tpo vaqro, vaia combinacn.
kuentn q iego 20 min tard, q tds lo sprabn molstos y q finalmnt, c izo la crmonia.
kuentn tmb q las hrmnas, ia rlajdas mpzarn a reir sobr td lo q abia psado y lueg riern hsta iorar, cuand la prtagonsta alknzo a dcir:
!ora si, no vsti a ms niñs diocs, pro q tal vsti al niñ d mi hrmno, un niñ dios, d ospicio
Ec día eia c levantó + temprano k d kostumbre. Tnía la nkomienda d hacr los vstidos d 7 niños dioses xk la levantada era dos díaz dspués. No era para vendr, era k todos n zu familia kerían tnr su propio festjo.
Tmb para akabarla d amolar, ec día su treintañero hrmano mnor tomaba pocsión, x la noche, d un importante krgo n una oficina dl municipio. Dsps d apurarc al khcr d la ksa y komer, iegó a dond su hrmano mnor, ¿? zi l pdía aydr l crmonia iba a cr d grn gla i kería k luciera spektakular.
Kual va siendo su zorpresa al zaber k su "hermanito" no tenía preparado l trag k usaría. El problema era k la talla 52 ia no l kedaba y necsitaba un zinkuenta i ocho pra kber. Pro pra darl zabor al kaldo, l zuzodicho, l pidió k ants d comprarl l trag pasara a dos bankoz distintoz a hcr dos pagos urgnts, eran las 3:20 i ambos crraban a las 4 p.m. d un día 15.
Kon ayuda d zu hijo, sta pobre mugr korrió y alknzó a hcr los pagos ÷ un gntío aburrido i kon hambre x las largas filas hchas. i todavía no mpzaba l trabajo d vstir a sus niños, pro luego d concguir l trag, m arranko, c dijo a zi misma.
iegó a la tienda + grand dl cntro i komo ia había pasado la épok navideña, ls tallas xtras las habían rgrsado al probdor, dspus d todo ezas tallas c vndn zobre pdido. Inició junto kon su hijo un pregrinar x todas i kda una d laz tiendas spcializadas, primro n l cntro i luego n laz plazas komercials, zin éxito.
¡no pued cr! le dcia asu hjo ke andaba con l
buskba, no enkontraba y c dcspraba,eran ia ls 7:30 y nd. finlmnt, l avisarn d 1 k si tnia esa taia. cmo pdo y lueg d 15 min, iego al ngcio pra nkontrarc 1 srprsa +. cmo n avisrn k lo krian, n lo tnian lsto, abia k plnchrlo y ad+ cstaria $700 la rnta. ant sto, n l kdo + rmdio k apoyr a ls muchchs dl ngcio a plnchr rapidmnt
¡pnle el trbo! l djo a su hjo, chofr intrpdo d un krrito novntro
cmo iego 10 pra ls 8, l hrmanto, ia stab dsanimado, y aunke no keria, era su obligcion ir, era l invtado princpal. rapidamnt lo oblgarn ntr tdas a cambiarc y ia vstido, bjo d su rkmra aciend grnds rui2 al kminar, rtumbab la sklera. tdas al vr vstido al nño, dijron:
!uy q wapo! q galan!
a lo kual, l rspondio enjado:
!q gchos sn! m trajrn uns zpatz insdstrials kon kskiio y d un num ms grand.
a lo cual ls sbrinos, xkulpandoc djrn:
nosotrs t avisams q no abia bostinians y ns dijst q no imprtab, noms q fuern d cntas yd tu taia tio,ps solamnt ess.
adms cuand iegamos pedimos uns, cmo no ns acordbms,uns monstrnians y d ess ns djrn.
c qdo pnsando, cmo qriendo acptar k la abia rgad, cuand tds al tiempo, ksi l gritarn:
pro ia, ia vt xq sn las 8:10.
a lo kual slio corrndo, mostrndo q ievab x cnto uno d tpo vaqro, vaia combinacn.
kuentn q iego 20 min tard, q tds lo sprabn molstos y q finalmnt, c izo la crmonia.
kuentn tmb q las hrmnas, ia rlajdas mpzarn a reir sobr td lo q abia psado y lueg riern hsta iorar, cuand la prtagonsta alknzo a dcir:
!ora si, no vsti a ms niñs diocs, pro q tal vsti al niñ d mi hrmno, un niñ dios, d ospicio
Etiquetas:
cuentos cortos,
lenguaje breve,
Para vestir santos
miércoles, 21 de enero de 2009
Metrosexual ( En LENGUAJE BREVE )
MtrSxual.
Stb iegndo tard ala cita c/m nvia. Sí, alas 4 ns vms n la tnd, L abia dixo. ieg kmo 100pr, 20mins + trd, a esa tnd q vnd kn $-Ltrnik. L Guardia dla ntrd cm kdo viendo fuchi x lo aprsrdo q iva, pro n lo pl, bskndo x all lados ami prnda krida. anQ abiams kdado d vrns ala ntrda, n S mmnto dbia ndar dsfrtnd dl dport fvrito d eias, l pco d kmprs.
sbi ila bsQ n dnd stn ls tv d plsma, naa. N dnd, sta l d sports y naa. Tmí ir ala cxion d joYria, xlo kro q sta tdo, pro m animé kn + vrwnza q gns, y n stb ai.
¿Dnd pdia star?? 100pr m spra. Ahr flta q n aya iegado i io aki komo mnso, pnC. 1raton dsps, c m ilumin L crbro, clro, d cguro sta n damas, lknc a dcir n voz tan lta, q spnt a otr menso kmo io, q psb crk dmi. Pro n, n la nkntrb.
M nmpc a dssprr 1° pko, dsps muxo i n S edo Bo brroso, xlo Ql sn krer ieg adnd stb 1 xica, kn su snrsa x dlnt i n, n era mi nvia.
Ns acrkms tnto q lknc a pgrL nsu prna knmi rodiia, suavmnt kmo 1 qkricia. N s mmnt, vi kmo su jaja c knvrtio n una muek d enjo, amnznt i kn la ntncion d atkrm sako d ntr ss rps 1 objto. N pde vr my bin lq tnia n la mano xq lskndia.
cguramnt sn gss lkrimogns, pnc
Apns m pd qbrr dl atq kn L antbrz.
L ataq fue arTro, m dsparo kn sania, al tmpo q m dcia:
L tnms n prmcion st ms, jvn.
C iama viNts d aQario. ¿Qire 1 mstra?
N m hbia rcprdo aun, i 2 psos adlnte, otr chca m dspró su Airs dl Sur.
Pfff! Slí d ai, tdo apstndo a mtrosxual i sn m nvia.
Stb iegndo tard ala cita c/m nvia. Sí, alas 4 ns vms n la tnd, L abia dixo. ieg kmo 100pr, 20mins + trd, a esa tnd q vnd kn $-Ltrnik. L Guardia dla ntrd cm kdo viendo fuchi x lo aprsrdo q iva, pro n lo pl, bskndo x all lados ami prnda krida. anQ abiams kdado d vrns ala ntrda, n S mmnto dbia ndar dsfrtnd dl dport fvrito d eias, l pco d kmprs.
sbi ila bsQ n dnd stn ls tv d plsma, naa. N dnd, sta l d sports y naa. Tmí ir ala cxion d joYria, xlo kro q sta tdo, pro m animé kn + vrwnza q gns, y n stb ai.
¿Dnd pdia star?? 100pr m spra. Ahr flta q n aya iegado i io aki komo mnso, pnC. 1raton dsps, c m ilumin L crbro, clro, d cguro sta n damas, lknc a dcir n voz tan lta, q spnt a otr menso kmo io, q psb crk dmi. Pro n, n la nkntrb.
M nmpc a dssprr 1° pko, dsps muxo i n S edo Bo brroso, xlo Ql sn krer ieg adnd stb 1 xica, kn su snrsa x dlnt i n, n era mi nvia.
Ns acrkms tnto q lknc a pgrL nsu prna knmi rodiia, suavmnt kmo 1 qkricia. N s mmnt, vi kmo su jaja c knvrtio n una muek d enjo, amnznt i kn la ntncion d atkrm sako d ntr ss rps 1 objto. N pde vr my bin lq tnia n la mano xq lskndia.
cguramnt sn gss lkrimogns, pnc
Apns m pd qbrr dl atq kn L antbrz.
L ataq fue arTro, m dsparo kn sania, al tmpo q m dcia:
L tnms n prmcion st ms, jvn.
C iama viNts d aQario. ¿Qire 1 mstra?
N m hbia rcprdo aun, i 2 psos adlnte, otr chca m dspró su Airs dl Sur.
Pfff! Slí d ai, tdo apstndo a mtrosxual i sn m nvia.
Etiquetas:
cuentos cortos,
lenguaje breve,
Metrosexual
domingo, 18 de enero de 2009
Para vestir santos. ( En español )
Para vestir santos.
Ese día ella se levantó más temprano que de costumbre. Tenía la encomienda de hacer los vestidos de 7 niños dioses porque la levantada era dos días después. No era para vender, era que todos en su familia querían tener su propio festejo.
También para acabarla de amolar, ese día su treintañero hermano menor tomaba posesión por la noche de un importante cargo en una oficina del municipio. Después de apurarse al quehacer de la casa y comer, llegó a donde su hermano menor, preguntando si lo podía ayudar. La ceremonia iba a ser de gran gala y quería que luciera espectacular.
Cual va siendo su sorpresa al saber que su "hermanito" no tenía preparado el traje que usaría. El problema era que la talla 52 ya no le quedaba y necesitaba un cincuenta y oso para caber. Pero para darle sabor al caldo, el susodicho, le pidió que antes de comprarle el traje pasara a dos bancos distintos a hacer dos pagos urgentes, eran las 3:20 y ambos cerraban a las 4 p.m. de una día 15.
Con ayuda de su hijo, esta pobre mujer corrió y alcanzó a hacer los pagos entre un gentío aburrido y con hambre por las largas filas hechas. Y todavía no empezaba el trabajo de vestir a sus niños, pero luego de conseguir el traje, me arranco, se dijo a si misma.
Llegó a la tienda más grande del centro y como ya había pasado la época navideña, las tallas extras las habían regresado al proveedor, después de todo esas tallas se venden sobre pedido. Inició junto con su hijo un peregrinar por todas y cada una de las tiendas especializadas, primero en el centro y luego en las plazas comerciales, sin éxito.
!No es posible esto que me está pasando¡, dijo mientras miraba al cielo.
Para este momento ya eran las 6 y la ceremonia, a las 8. El resto de la familia ya había llegado a la casa y rápido resolvieron dos cosas: Que se metiera a bañar porque el niño se tomaba su tiempo en la ducha y que el traje se rentara. Estando ya dentro del baño, el angelito recordó que no tenía zapatos para la ocasión, así que desde adentró le gritó a sus jóvenes sobrinos, para que le fueran a comprar unos bostonianos negros.
Y mientras, la hermana que ya casada y con dos hijos, estaba resuelta a vestir santos, empezó a buscar con ayuda de sus demás hermanas en los negocios que rentaban trajes y esmokins. Por celular le avisaron de uno que manejaba esas tallas y estaba cerca de donde andaba. Corriendo llegó para encontrarse con que no había, tenían que pedirse un día antes.
!No puede ser¡ le decía a su hijo que la acompañaba.
Buscaba, no encontraba y se desesperaba, eran ya las 7:30 y nada. Finalmente, le avisaron de uno que si tenía esa talla. Como pudo y luego de 15 minutos, llegó al negocito para encontrarse una sorpresa más. Como no avisaron que lo querían, no lo tenían listo, había que plancharlo y además costaría $700 la renta. Ante esto, no le quedó más remedio que apoyar a las muchachas del negocio a plancharlo lo más rápido posible.
!Ponle el turbo¡ le dijo a su hijo, chofer intrépido de un carrito noventero.
Como llegó 10 para las 8, el hermanito ya estaba desanimado, y aunque no quería, era su obligación ir, era el invitado principal. Rápidamente lo obligaron entre todas a cambiarse y ya vestido, bajó de su recámara haciendo grandes ruidos al caminar, retumbaba la escalera. Todas al ver vestido al niño, dijeron:
!Uy que guapo¡ !Qué galán¡
A lo cual, él respondió enojado:
!Qué gachos son¡ Me trajeron unos zapatos industriales con casquillo y de un número más grande.
A lo cual los sobrinos, exculpándose dijeron:
Nosotros te avisamos que no había bostonianos y nos dijiste que no importaba, nomás que fueran de cintas y de tu talla tío, pues solamente esos.
Además cuando llegamos pedimos unos, como no nos acordábamos, unos "monstruonianos" y de esos nos dieron.
Se quedó pensando, como queriendo aceptar que la había regado, cuando todos al tiempo, casi le gritaron:
Pero ya, ya vete porque son las 8:10.
A lo cual salió corriendo, mostrando que llevaba por cinto uno de tipo vaquero, vaya combinación.
Cuentan que llegó 20 minutos tarde, que todos lo esperaban molestos y que finalmente, se hizo la ceremonia.
Cuentan también que las hermanas, ya relajadas empezaron a reír sobre todo lo que habían pasado y luego rieron hasta llorar, cuando la protagonista alcanzó a decir:
!Ora sí, no vestí a mis niños dioses, pero que tal, vestí al niño de mi hermano, un niño dios, de hospicio¡
Ese día ella se levantó más temprano que de costumbre. Tenía la encomienda de hacer los vestidos de 7 niños dioses porque la levantada era dos días después. No era para vender, era que todos en su familia querían tener su propio festejo.
También para acabarla de amolar, ese día su treintañero hermano menor tomaba posesión por la noche de un importante cargo en una oficina del municipio. Después de apurarse al quehacer de la casa y comer, llegó a donde su hermano menor, preguntando si lo podía ayudar. La ceremonia iba a ser de gran gala y quería que luciera espectacular.
Cual va siendo su sorpresa al saber que su "hermanito" no tenía preparado el traje que usaría. El problema era que la talla 52 ya no le quedaba y necesitaba un cincuenta y oso para caber. Pero para darle sabor al caldo, el susodicho, le pidió que antes de comprarle el traje pasara a dos bancos distintos a hacer dos pagos urgentes, eran las 3:20 y ambos cerraban a las 4 p.m. de una día 15.
Con ayuda de su hijo, esta pobre mujer corrió y alcanzó a hacer los pagos entre un gentío aburrido y con hambre por las largas filas hechas. Y todavía no empezaba el trabajo de vestir a sus niños, pero luego de conseguir el traje, me arranco, se dijo a si misma.
Llegó a la tienda más grande del centro y como ya había pasado la época navideña, las tallas extras las habían regresado al proveedor, después de todo esas tallas se venden sobre pedido. Inició junto con su hijo un peregrinar por todas y cada una de las tiendas especializadas, primero en el centro y luego en las plazas comerciales, sin éxito.
!No es posible esto que me está pasando¡, dijo mientras miraba al cielo.
Para este momento ya eran las 6 y la ceremonia, a las 8. El resto de la familia ya había llegado a la casa y rápido resolvieron dos cosas: Que se metiera a bañar porque el niño se tomaba su tiempo en la ducha y que el traje se rentara. Estando ya dentro del baño, el angelito recordó que no tenía zapatos para la ocasión, así que desde adentró le gritó a sus jóvenes sobrinos, para que le fueran a comprar unos bostonianos negros.
Y mientras, la hermana que ya casada y con dos hijos, estaba resuelta a vestir santos, empezó a buscar con ayuda de sus demás hermanas en los negocios que rentaban trajes y esmokins. Por celular le avisaron de uno que manejaba esas tallas y estaba cerca de donde andaba. Corriendo llegó para encontrarse con que no había, tenían que pedirse un día antes.
!No puede ser¡ le decía a su hijo que la acompañaba.
Buscaba, no encontraba y se desesperaba, eran ya las 7:30 y nada. Finalmente, le avisaron de uno que si tenía esa talla. Como pudo y luego de 15 minutos, llegó al negocito para encontrarse una sorpresa más. Como no avisaron que lo querían, no lo tenían listo, había que plancharlo y además costaría $700 la renta. Ante esto, no le quedó más remedio que apoyar a las muchachas del negocio a plancharlo lo más rápido posible.
!Ponle el turbo¡ le dijo a su hijo, chofer intrépido de un carrito noventero.
Como llegó 10 para las 8, el hermanito ya estaba desanimado, y aunque no quería, era su obligación ir, era el invitado principal. Rápidamente lo obligaron entre todas a cambiarse y ya vestido, bajó de su recámara haciendo grandes ruidos al caminar, retumbaba la escalera. Todas al ver vestido al niño, dijeron:
!Uy que guapo¡ !Qué galán¡
A lo cual, él respondió enojado:
!Qué gachos son¡ Me trajeron unos zapatos industriales con casquillo y de un número más grande.
A lo cual los sobrinos, exculpándose dijeron:
Nosotros te avisamos que no había bostonianos y nos dijiste que no importaba, nomás que fueran de cintas y de tu talla tío, pues solamente esos.
Además cuando llegamos pedimos unos, como no nos acordábamos, unos "monstruonianos" y de esos nos dieron.
Se quedó pensando, como queriendo aceptar que la había regado, cuando todos al tiempo, casi le gritaron:
Pero ya, ya vete porque son las 8:10.
A lo cual salió corriendo, mostrando que llevaba por cinto uno de tipo vaquero, vaya combinación.
Cuentan que llegó 20 minutos tarde, que todos lo esperaban molestos y que finalmente, se hizo la ceremonia.
Cuentan también que las hermanas, ya relajadas empezaron a reír sobre todo lo que habían pasado y luego rieron hasta llorar, cuando la protagonista alcanzó a decir:
!Ora sí, no vestí a mis niños dioses, pero que tal, vestí al niño de mi hermano, un niño dios, de hospicio¡
Etiquetas:
cuentos cortos,
lenguaje breve,
Para vestir santos
Metrosexual ( En español )
Metrosexual.
Estaba llegando tarde a la cita con mi novia. Sí, a las 4 nos vemos en la tienda, le había dicho. Llegué como siempre, 20 minutos tarde, a esa tienda que vende con monedero electrónico. El guardia de la entrada se me quedó viendo feo, por lo apresurado que iba, pero ni lo pelé, buscando por todos lados a mi prenda amada. Aunque habíamos quedado de vernos a la entrada, en ese momento debía andar disfrutando del deporte favorito de ellas, el paseo de compras.
Subí y la busqué en donde están las pantallas de plasma, nada. En donde, está lo de deportes y nada. En la sección de música y tampoco. Es más, fui a la sección de libros y menos. Temí acudir a la sección de joyería, por lo caro que está todo, pero me animé con más vergüenza que ganas, y no estaba ahí.
¿Donde podía estar? Siempre me espera. Ahora falta que no haya llegado y yo aquí como menso, pensé. Un rato después, se me iluminó el cerebro, claro, de seguro está en damas, alcancé a decir en voz tan alta, que espanté a otro despistado como yo, que pasaba cerca de mí. Pero no, no la encontraba
Me empecé a desesperar primero poco, luego mucho y en ese estado veo borroso, por lo cual sin querer llegué adonde estaba una chica, con su sonrisa por delante y no, no era mi novia.
Nos acercamos tanto que alcancé a pegarle en su pierna con mi rodilla, tan suavemente como una caricia. Debió malinterpretar el asunto, porque en ese momento medio vi como su sonrisa se convirtió en una mueca de enojo, amenazante y con la intención de atacarme sacó de entre sus ropas un objeto.
No pude ver muy bien lo que traía en la mano porque lo escondía.
Seguramente son gases lacrimógenos, pensé.
Apenas me pude cubrir del ataque con el antebrazo.
El ataque fue artero, me disparó con saña, al tiempo que me decía:
Lo tenemos en promoción este mes, joven.
Se llama Vientos de Acuario. ¿Quiere una muestra?
No me había recuperado aún y dos pasos adelante, otra chica me disparó su Aires del Sur.
Puufff! Salí de ahí, todo apestando a metrosexual y sin mi novia.
Estaba llegando tarde a la cita con mi novia. Sí, a las 4 nos vemos en la tienda, le había dicho. Llegué como siempre, 20 minutos tarde, a esa tienda que vende con monedero electrónico. El guardia de la entrada se me quedó viendo feo, por lo apresurado que iba, pero ni lo pelé, buscando por todos lados a mi prenda amada. Aunque habíamos quedado de vernos a la entrada, en ese momento debía andar disfrutando del deporte favorito de ellas, el paseo de compras.
Subí y la busqué en donde están las pantallas de plasma, nada. En donde, está lo de deportes y nada. En la sección de música y tampoco. Es más, fui a la sección de libros y menos. Temí acudir a la sección de joyería, por lo caro que está todo, pero me animé con más vergüenza que ganas, y no estaba ahí.
¿Donde podía estar? Siempre me espera. Ahora falta que no haya llegado y yo aquí como menso, pensé. Un rato después, se me iluminó el cerebro, claro, de seguro está en damas, alcancé a decir en voz tan alta, que espanté a otro despistado como yo, que pasaba cerca de mí. Pero no, no la encontraba
Me empecé a desesperar primero poco, luego mucho y en ese estado veo borroso, por lo cual sin querer llegué adonde estaba una chica, con su sonrisa por delante y no, no era mi novia.
Nos acercamos tanto que alcancé a pegarle en su pierna con mi rodilla, tan suavemente como una caricia. Debió malinterpretar el asunto, porque en ese momento medio vi como su sonrisa se convirtió en una mueca de enojo, amenazante y con la intención de atacarme sacó de entre sus ropas un objeto.
No pude ver muy bien lo que traía en la mano porque lo escondía.
Seguramente son gases lacrimógenos, pensé.
Apenas me pude cubrir del ataque con el antebrazo.
El ataque fue artero, me disparó con saña, al tiempo que me decía:
Lo tenemos en promoción este mes, joven.
Se llama Vientos de Acuario. ¿Quiere una muestra?
No me había recuperado aún y dos pasos adelante, otra chica me disparó su Aires del Sur.
Puufff! Salí de ahí, todo apestando a metrosexual y sin mi novia.
Etiquetas:
cuentos cortos,
lenguaje breve,
Metrosexual
sábado, 17 de enero de 2009
Ganas (En español)
Ganas.
Eran tremendas las dos hermanas, una de 8 y otra de 5. Los padres hacían como que las regañaban y ellas como que hacían caso.
En pocos minutos habían hecho un caos en la parte trasera del autobús que apenas iniciaba su viaje, molestando a otros.
Al haber asientos desocupados, saltaban entre ellos gritando como locas. Entraban y salían del baño solo para consumir la poca agua que había. Comían y bebían los alimentos que les habían dado al subir y de vez en cuando dejaban pasar a otros pasajeros al inodoro.
Hasta que la de 5 tuvo ganas de usar el baño y auxiliada por su mamá entró cerrando la puerta por dentro. Y pasaron 3, 5 y 10 minutos y la de 8 fue a revisar que pasaba.
8: ¿Ya terminaste?
5: No, es que, es que...
8: ¿Qué tienes?
5: Mamá, mamá (gritando)
8: Te va a pegar si no te calmas
5: Díle que venga
8: Abre la puerta ya
5: No puedo
8: Quita el seguro y mueve la cosa esa para la derecha
5: Es que no, no... háblale a mi mamá
8: No seas tonta, si se para, ahora si te va a pegar y muy fuerte
5: (Empieza a lloriquear)
8: Está bien, ¡Mamaaaaaá mi hermana no puede salir del baño!
La susodicha se para rápido y acude en ayuda de su monstruo
Mamá: ¿Qué pasó? ¿Se atoró la puerta?
8: Yo creo que sí, pero no me quiere decir.
Mamá: Chamaca bruta, abre la puerta rápido
5: Es que no puedo
Mamá: Te digo que abras o te rompo la boca
5: (Ahora si, a llorar fuerte)
Llega el papá, la vuelve a amenazar, luego de manera tranquila le dice como abrir, pero nada. En tanto, otros pasajeros queriendo ayudar, estorban a otros que ya quieren usar el baño, como si fuera una epidemia de ganas, hasta que es tan grande el alboroto que el chofer para el autobús y murmurando palabrotas entres dientes se abre paso entre los curiosos y los andantes.
Luego de media hora de instrucciones precisas y dichas lentamente, la niña abre la puerta, dejando escapar una nube pestilente, una vez que le aseguraron que no la castigarían y por el contrario le comprarían una cajita feliz.
El papá conteniendo su furia y tratando de demostrar que era un buen papá solo atinó a preguntar:
Papá: ¿Verdad que era muy fácil abrir? Te dije lo mismo que el chofer. ¿Por qué no podías abrir?
5: No podía porque si veían lo que había hecho me iban a pegar.
Papá: ¿Pues que hiciste? al tiempo que revisaba el maloliene inodoro
5: Nada malo papá.
Papá: No te preocupes, no te voy a castigar. Dime ¿Qué hiciste?
5: Es que (dudando)
Papá: Anda, no pasa nada
5: Es que me dio asco porque había mucha popó en la taza y mejor me mié parada.
Papá: Ah que mi hija tan aguzada... ¡Esa es m'ija!
Eran tremendas las dos hermanas, una de 8 y otra de 5. Los padres hacían como que las regañaban y ellas como que hacían caso.
En pocos minutos habían hecho un caos en la parte trasera del autobús que apenas iniciaba su viaje, molestando a otros.
Al haber asientos desocupados, saltaban entre ellos gritando como locas. Entraban y salían del baño solo para consumir la poca agua que había. Comían y bebían los alimentos que les habían dado al subir y de vez en cuando dejaban pasar a otros pasajeros al inodoro.
Hasta que la de 5 tuvo ganas de usar el baño y auxiliada por su mamá entró cerrando la puerta por dentro. Y pasaron 3, 5 y 10 minutos y la de 8 fue a revisar que pasaba.
8: ¿Ya terminaste?
5: No, es que, es que...
8: ¿Qué tienes?
5: Mamá, mamá (gritando)
8: Te va a pegar si no te calmas
5: Díle que venga
8: Abre la puerta ya
5: No puedo
8: Quita el seguro y mueve la cosa esa para la derecha
5: Es que no, no... háblale a mi mamá
8: No seas tonta, si se para, ahora si te va a pegar y muy fuerte
5: (Empieza a lloriquear)
8: Está bien, ¡Mamaaaaaá mi hermana no puede salir del baño!
La susodicha se para rápido y acude en ayuda de su monstruo
Mamá: ¿Qué pasó? ¿Se atoró la puerta?
8: Yo creo que sí, pero no me quiere decir.
Mamá: Chamaca bruta, abre la puerta rápido
5: Es que no puedo
Mamá: Te digo que abras o te rompo la boca
5: (Ahora si, a llorar fuerte)
Llega el papá, la vuelve a amenazar, luego de manera tranquila le dice como abrir, pero nada. En tanto, otros pasajeros queriendo ayudar, estorban a otros que ya quieren usar el baño, como si fuera una epidemia de ganas, hasta que es tan grande el alboroto que el chofer para el autobús y murmurando palabrotas entres dientes se abre paso entre los curiosos y los andantes.
Luego de media hora de instrucciones precisas y dichas lentamente, la niña abre la puerta, dejando escapar una nube pestilente, una vez que le aseguraron que no la castigarían y por el contrario le comprarían una cajita feliz.
El papá conteniendo su furia y tratando de demostrar que era un buen papá solo atinó a preguntar:
Papá: ¿Verdad que era muy fácil abrir? Te dije lo mismo que el chofer. ¿Por qué no podías abrir?
5: No podía porque si veían lo que había hecho me iban a pegar.
Papá: ¿Pues que hiciste? al tiempo que revisaba el maloliene inodoro
5: Nada malo papá.
Papá: No te preocupes, no te voy a castigar. Dime ¿Qué hiciste?
5: Es que (dudando)
Papá: Anda, no pasa nada
5: Es que me dio asco porque había mucha popó en la taza y mejor me mié parada.
Papá: Ah que mi hija tan aguzada... ¡Esa es m'ija!
Etiquetas:
cuentos cortos,
Ganas,
lenguaje breve
Ganas ( En LENGUAJEBREVE )
Gnas
Ern 3mndas ls 2 hrmnas, 1 d 8 y otr d 5. Ls padrs acian kmo q ls rgañabn y eias kmo q acian kso.
N pkos mins abian exo 1 K’os n la part trCra dl autobs q apns niciaba su viaG, mlstndo a otrs.
Al avr asientos dsoQpa2, saltbn n3 eios grtndo kmo lokas. Ntrabn y salian dl banio solo pa knsumir la pka awa q abia. Komian y bbian ls alimnts q ls abian dado al subir y d vz n kndo djban pasar a otrs pasaGros al wc.
Asta q la d 5 tuvo gnas d usar el wc y kon sos d su mam ntro crrando la puerta x dntr. Y pasaron, 3, 5 y 10 mins y la d 8 fue a rvisar q pasaba.
8: ¿ia trminst?
5: N, s q, s q …
8: ¿q tns?
5: ma, ma (grtndo)
8: T va a pgar s no t klms
5: diL q vnga
8: abr la prta ia
5: no pdo
8: kita el cguro y mueB la kosa esa pala derexa
5: s q n, no . . . ablale a mi ma.
8: no Cas tonta, si c pa, ahr s t va a pgar y mui fuert
5: ( mpieza a :'( )
8: sta bien, maaaa mi hrmna n pde salir dl wc.
La susodixa c par rpido y aQde n s.o.s. d su mostro
Ma: ¿q paso? ¿c atoro la prta?
8: io kreo q si, pro n m kiere dcir.
Ma: xamaka bruta abr la prta rapido.
5: s q n pdo
Ma: t dgo q abrs o t rompo la boka
5: ( ora si, a :’( frt )
iega el pa, la vuelB a menasar, luego d manra trnkila L dc kmo abrir, pero naa. N tnto, otrs pasaGrs keriendo s.o.s., storbn a otrs q ia kieren usar el wc, kmo si fuera 1epidmia d gnas, asta q s tn gde L alboroto q L xofer para l autobús y mrmurndo palabras % diNts c abr paso n3 ls Qriosos y ls andnts.
Luego d ½ hr d instruxions prcisas y dixas lntmnt, la ninia abr la prta, djndo skpar 1 nuB pstilnt, 1 vz q L acgurarn q n la kstigrian y x L kntrario L kmprarian q kjita =).
L pa kntniendo su furia y trtndo d dmstrar q era 1 wen pa solo atino a ¿?
Pa: ¿Vdd q era muy facil abrir? T diG lo = q L xofer. ¿Xq n pdias abrir?
5: N pdia xq si Bian todo lo q abia echo m iban a pgar.
Pa: ¿pss q icist? Al tiempo q revsaba L fuchi wc.
5: naa fuchi pa.
Pa: N t preoQps, n t voy a kstigr. Dim ¿ q icist?
5: S q ( ¿?)
Pa: anda, n pasa naa
5: s q m dio asko xq abia muxa kk e la tz y mjor m mie parada.
Pa: a q mi’ja tan buza. . . ¡esa s mi’ja!
Ern 3mndas ls 2 hrmnas, 1 d 8 y otr d 5. Ls padrs acian kmo q ls rgañabn y eias kmo q acian kso.
N pkos mins abian exo 1 K’os n la part trCra dl autobs q apns niciaba su viaG, mlstndo a otrs.
Al avr asientos dsoQpa2, saltbn n3 eios grtndo kmo lokas. Ntrabn y salian dl banio solo pa knsumir la pka awa q abia. Komian y bbian ls alimnts q ls abian dado al subir y d vz n kndo djban pasar a otrs pasaGros al wc.
Asta q la d 5 tuvo gnas d usar el wc y kon sos d su mam ntro crrando la puerta x dntr. Y pasaron, 3, 5 y 10 mins y la d 8 fue a rvisar q pasaba.
8: ¿ia trminst?
5: N, s q, s q …
8: ¿q tns?
5: ma, ma (grtndo)
8: T va a pgar s no t klms
5: diL q vnga
8: abr la prta ia
5: no pdo
8: kita el cguro y mueB la kosa esa pala derexa
5: s q n, no . . . ablale a mi ma.
8: no Cas tonta, si c pa, ahr s t va a pgar y mui fuert
5: ( mpieza a :'( )
8: sta bien, maaaa mi hrmna n pde salir dl wc.
La susodixa c par rpido y aQde n s.o.s. d su mostro
Ma: ¿q paso? ¿c atoro la prta?
8: io kreo q si, pro n m kiere dcir.
Ma: xamaka bruta abr la prta rapido.
5: s q n pdo
Ma: t dgo q abrs o t rompo la boka
5: ( ora si, a :’( frt )
iega el pa, la vuelB a menasar, luego d manra trnkila L dc kmo abrir, pero naa. N tnto, otrs pasaGrs keriendo s.o.s., storbn a otrs q ia kieren usar el wc, kmo si fuera 1epidmia d gnas, asta q s tn gde L alboroto q L xofer para l autobús y mrmurndo palabras % diNts c abr paso n3 ls Qriosos y ls andnts.
Luego d ½ hr d instruxions prcisas y dixas lntmnt, la ninia abr la prta, djndo skpar 1 nuB pstilnt, 1 vz q L acgurarn q n la kstigrian y x L kntrario L kmprarian q kjita =).
L pa kntniendo su furia y trtndo d dmstrar q era 1 wen pa solo atino a ¿?
Pa: ¿Vdd q era muy facil abrir? T diG lo = q L xofer. ¿Xq n pdias abrir?
5: N pdia xq si Bian todo lo q abia echo m iban a pgar.
Pa: ¿pss q icist? Al tiempo q revsaba L fuchi wc.
5: naa fuchi pa.
Pa: N t preoQps, n t voy a kstigr. Dim ¿ q icist?
5: S q ( ¿?)
Pa: anda, n pasa naa
5: s q m dio asko xq abia muxa kk e la tz y mjor m mie parada.
Pa: a q mi’ja tan buza. . . ¡esa s mi’ja!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)